yalnız olmak ne zormuş ..aslında kendimi yalnız hissettiğim zamanlarda bile yalnız değilmişim.beim hayatım hep insanların içinde ama yalnız geçti sanıyordum ki şimdiye kadar ...
küçüklüğümde annem babam çalışırdı benden küçük olan kız kardeşim memlekette büyüdü ben o sıralarda ilkokula gidiyordum eve geldiğimde annem olmazdı babamla birlikte akşam eve gelirlerdi sonra kardeşim büyüdü birlikte okula gitmeye başladık daha sonra ben memlekette lise kazandım ve orada dedem ve babannemle kalmaya başladım ailemden uzakta hep yalnız hissettim kendimi gerçi onların yanındaykende yalnızdım yanımda değillerdi lise bittikten sonra ailemin yanına döndüm ve dört sene ailemle yaşadım uzaktan eğitim okuduğum için sürekli evdeydim ve yalnızdım çünkü kardesim lisede okuyor yurtta kalıyor ve annem babamda çalışıyordu ..akşamları annem babam haftasonlarıda kerdeşim gelirdi ama ben hep yalnızlıktan söz ederdim yalnızım diye üzülürdüm ne kadar yanılmışım !!!!
şimdi evliyim ve dokuz aydır ailemden akrabalarımdan uzakta daha önce hiç gelmediğim bir şehirde yaşıyorum eşim benim yol arkadaşım can yoldaşım onunlayken yalnızlığımı hiç hissetmiyorum ama birde onun olmadığı günler ve geceler var ya işte yalnızlık ozamanlarda tak ediyor canıma ..yalnızlığı ozaman iliklerimde hissediyorum ..
fakat çoğunlukla unuttuğum birşey oluyor insanın hiçbirzaman yalnız olmadığı!!
YALNIZLIK İNSANI ALLAH A YAKLAŞTIRAN BİR YOLDUR !!sözüyle kendime geliyorum öyle ya Rabbim her daim benimle yalnızlık ona mahsus herzaman bunu hatırlayıp rahatlamamı nasip eder inşallah inşallah gönlümüzdeki dua ları kabul eder günahlarımzı affederde asıl yalnız olacağımız kabirde bizi yalnız bırakmaz ve orada yanımızda olur inşallah
yalnız değil dostlarla kalın inşallah =)
not:resim arşivden eşimle evlenmeden önce ki bir gezmemizden =)
















